Till it goes bad [Aysen]



 
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen
naam

Deel | .
 

 Till it goes bad [Aysen]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Sunset Eguerre
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 61

Registratiedatum : 17-11-14

Leeftijd : 19

Abstergo Dossier
Age: 17
Love:
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Till it goes bad [Aysen]   ma nov 24, 2014 12:26 pm



Sunset

They tried to
safe me
But I'm to far gone.
And they call
me crazy so
I played along
Met de dagen die volgden, ging het alleen maar slechter met Sunset. Ze was zo vaak gekleineerd, en was gewoon een makkelijk doelwit geworden. Ze was onzeker en durfde niet voor haarzelf op te komen. Je zou het niet zeggen als je haar zag vechten, maar ze was totaal niet zelfverzekerd. En daar maakten sommige mensen maar al te graag gebruik van. Sunset trok zich steeds verder terug, ook van de andere Assassins. Sommige hadden het door, ze had ook een paar bezorgde blikken gekregen, maar dit wilde ze helemaal niet. Sunset wilde geen medelijden. Maar ze merkte zelf ook dat ze berg afwaards ging. Ze had afgelopen week wel een meisje rond de 14 gezien met een mes op haar arm. Sunset had natuurlijk het mes meteen weggeslagen uit haar handen. Wat was er met het meisje gebeurd dat ze zich zo beroerd voelde? Sunset slenterde over de straten van Parijs. Wat deed ze hier? Ze sprong op een houten kist, trok zich op aan een raam en trok zichzelf zo het dak op. Ze ging zitten en zuchtte. Sunset begon langzaam depressief te worden, al wilde ze dit niet aan zichzelf toegeven.
© Isa

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aysen Shahbaz
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 74

Registratiedatum : 20-11-14

Abstergo Dossier
Age: 27
Love: Hell no
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   ma nov 24, 2014 4:03 pm

Langzame passen zette Aysen door de straten van Parijs, hij was er nog geen week en had zijn eerste missie al achter de rug, hij had nog geen andere master gesproken, alleen de jonge leerling, Sebastian. Toen Aysen echter informatie had verkregen via een informant van de templars wist hij dat hij de andere informant ook moest doden, en dit was precies wat hij gedaan had. Nu was hij slechts aan het dwalen door de stad, observeren, zo nu en dan kreeg hij het aan de stok met een templar, natuurlijk.
Aysen zuchtte diep toen een grote man op hem af stapte in een zware uitrusting, omdat Aysen zijn assassin outfit droeg trok hij een hoop aandacht. De man die op hem afstapte zwaaide wild met zijn speer en Aysen bedacht zich geen moment. Hij trok zijn kruisboog van zijn rug en vuurde een pijl af, deze belandde recht in het voorhoofd van de man die daarop neer viel. Aysen kon enkel grinniken en vervolgde zijn weg tot hij bovenop een dak een meisje zag zitten. Ze moest haast wel assassin zijn, en ze zat ook zo dat ze bijna niet opviel. Hij nam een aanloop en ging via een kist en een richel het dak op, hoewel het een opvallende actie was wist Aysen het meeste geluid te onderdrukken. Het meisje keek ook niet op, ze leek diep in gedachten.
Hoewel hij meestal voorzichtig was met vreemden benaderen besloot hij er deze keer meteen voor te gaan, het meisje zag eruit alsof haar wereld op instorten stond, zo had hij er geen 2 maanden geleden ook bij gezeten, na de dood van zijn vader. Aysen zette 2 stappen en zakte neer naast het meisje, hij zag haar phantom blades iets uitsteken, een assassin dus. En duidelijk met vanalles bezig behalve assassin zijn. 'Niet schrikken,' zei hij rustig, waarna hij het meisje bestudeerde. Hij kon haar leeftijd moeilijk inschatten, ze zag er uit als 18, maar ouder of jonger zou ook makkelijk kunnen. 'Als de templars je zien schieten ze je van het dak af,' vervolgde hij zijn zin droog. Hij keek nu even om zich heen, maar verder waren er gelukkig geen templars te vinden. Zijn ogen stopten bij de Notre Dame, een indrukwekkend werk in de stad. 'Mijn naam is Aysen, nieuw hier.' stelde hij zichzelf voor zonder het meisje aan te kijken.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sunset Eguerre
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 61

Registratiedatum : 17-11-14

Leeftijd : 19

Abstergo Dossier
Age: 17
Love:
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   ma nov 24, 2014 8:23 pm



Sunset

They tried to
safe me
But I'm to far gone.
And they call
me crazy so
I played along
"Niet schrikken." Dat was precies wat Sunset deed. Geschrokken keek ze naast zich, viel zelfs bijna van het dak af. En dat voor een Assassin. Snel ging ze weer goed zitten en keek de man die naast haar kwam zitten onzeker aan. Ze had niet eens doorgehad dat hij het dak op was geklommen. Dat was niet de bedoeling. Sunset beet op haar lip en keek beschaamt naar de grond. "Als de Templars je zien schieten ze je van het dak af," zei de man. Sunset legde haar hand op de handboog om haar schouders. "Niet als ik ze eerst zie. De meeste burgers merken me ook niet op." zei ze. Ze haalde een hand door haar haar en probeerde zichzelf wat zekerder te laten lijken. Ze was zich maar al te bewust van het feit dat de man waarschijnlijk wel aan haar lichaamstaal had gezien hoe beroerd ze zich voelde. [i]"Mijn naam is Aysen, nieuw hier." sprak de man. Sunset keek hem even aan, daarna richtte ze haar blik weer naar voren. "Sunset." Aysen, ergens herkende ze die naam. "Master, niet waar?" Dat had ze ergens opgevangen. Hij mocht dan nieuw zijn, maar had toch een mooie rang gevangen. Dat bewonderde ze.

-Flut-
© Isa

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aysen Shahbaz
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 74

Registratiedatum : 20-11-14

Abstergo Dossier
Age: 27
Love: Hell no
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   ma nov 24, 2014 9:50 pm

Het meisje - Sunset genaamd blijkbaar - viel van schrik bijna van het dak en Aysen wist zijn lach gelukkig te onderdrukken, ze zag er al onzeker uit en als hij nou zou lachen zou dat het er niet beter op maken. ''Niet als ik ze eerst zie'' zei ze. Hij grinnikte, daar zat wat in. Ze was in ieder geval niet bang, een goede eigenschap, vooral in deze tijd. Hij keek naar haar boog, ze hadden iets gemeen en dat was de voorliefde voor een boog. 'Dat is een fantastisch wapen, en je kan er mee om gaan neem ik aan?' Zei hij enthousiast, het liefst zou hij nu nog met haar naar het bos gaan om te zien wat ze er mee kon, maar dat zat er niet in.
Zijn titel had hij in Syrië al ontvangen, als de jongste assassin met die titel, maar hij had er ook hard voor gewerkt, en toen zijn vader gestorven was tijdens een missie had de Levantijnse Broederschap besloten hem als opvolger te nemen, zodoende was hij master geworden. Ondanks dat hij er hard voor had gewerkt vond hij toen niet dat hij de titel verdiend had, hij had zijn vader immers niet kunnen redden. 'Ja master ja, jij bent ook assassin zo te zien, wie is je mentor?' Zijn naam was in Parijs al bekend, het gevecht met Damien had een hoop los gemaakt, en de 2 burgers die hij tijdens het gevecht geprobeerd hadden hem te doden waren na hun val niet meer opgestaan. Dat gebeurde niet vaak, assassins waren opstandige burgers vaak genadig, maar Aysen kende dat woord niet. In Syrië stond hij bekend als de meest meedogenloze. Hij schudde de gedachte over zijn tijd in Syrië van zich af, hij was hierheen gestuurd omdat hij het daar niet meer trok.
Aysen vestigde zijn aandacht snel weer op Aysen, hij was gaan staren en in gedachte verdwaald. 'Dus wat bracht je hier, Sunset, bovenop een dak, helemaal alleen?' Indirect vroeg hij naar haar problemen, wist hij, alleen bracht hij het wat subtieler.

- Hier ook
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sunset Eguerre
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 61

Registratiedatum : 17-11-14

Leeftijd : 19

Abstergo Dossier
Age: 17
Love:
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   di nov 25, 2014 11:45 am



Sunset

They tried to
safe me
But I'm to far gone.
And they call
me crazy so
I played along
Ze had wel gezien dat de man met moeite zijn lach inhield, en dat maakte haar stemming er niet beter op. Ze beet op haar lip en keek beschaamd naar haar handen die in haar schoot rusten. 'Dat is een fantastisch wapen, en je kan er mee om gaan neem ik aan?' Iet wat verbaast keek ze op naar de man, die op haar boog had gedoeld. Ze knikte. "Ik heb dat ding niet om m'n schouders omdat het makkelijker klimt." zei ze met een voorzichtige glimlach. 'Ja master ja, jij bent ook assassin zo te zien, wie is je mentor?' Sunset knikte nogmaals respectvol naar de man. "Ik heb nog geen mentor gekregen." mompelde ze. De neiging om te zeggen 'ik ben niet goed genoeg' drukte ze weg. Ze moest niet zo zielig doen. Er was vast wel een reden dat ze nog geen mentor had. Het enige waar ze zich nu druk over maakte is de reden waarom de Templars zo een hekel hadden gehad aan haar ouders. Maar Aysen was nieuw, dus hij zou het ook niet weten. Hoe moest ze er dan achter komen? Aan de Templars vragen zou dom zijn. Als ze wisten dat zij de dochter was, zou dat niet goed voor haar uitpakken. 'Dus wat bracht je hier, Sunset, bovenop een dak, helemaal alleen?' vroeg de man nu. Sunset keek even voor zich uit. Wat zou ze antwoorden? "Onder de mensen uitkomen." zei ze langzaam. "Onder ongewenste mensen uitkomen." verbeterde ze zichzelf toen.
© Isa

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aysen Shahbaz
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 74

Registratiedatum : 20-11-14

Abstergo Dossier
Age: 27
Love: Hell no
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   di nov 25, 2014 4:23 pm

Hij schoot in de lach toen Sunset de bijdehante opmerking maakte over de boog. Hij hield wel van mensen die op domme vragen ook domme antwoorden gaven. Blijkbaar was Sunset nog mentorloos, wat opzich raar was op haar leeftijd. Zelf had hij al vanaf zijn 8e jaar een mentor gehad,  maar dat was dan ook zijn eigen vader. Niet alle assassins kregen kinderen, en kregen ze deze wel betekende het niet dat zij ook wilden dat hun zoon of dochter assassin werd. Soms wilden de kinderen het zelf ook niet, Aysen had zijn vader echter altijd bewonderd en had nooit anders gewild dan assassin worden. 'Ik weet niet hoe het werkt hier, in Parijs, maar ik denk dat het tijd word dat je er een krijgt. Of je moet heel goed zijn?' zei hij terwijl zijn oog viel op een templar die duidelijk uit het gebouw kwam waar zij bovenop zaten. Hij besloot echter niets te doen zolang de man hen niet zag. In plaats daar van richtte hij zijn aandacht op Sunset, die zijn vraag beantwoord had. Ze zat hier dus om bepaalde mensen te ontwijken. Wat hij op het eerste gezicht dacht klopte dus. Ze zat hier omdat ze niet lekker in haar vel zat. Aysen zelf had ook altijd rustige plaatsen opgezocht als hij geen zin had in gezelschap, en hij voelde zich bijna schuldig dat hij naast haar was komen zitten. Nu het toch al te laat was besloot hij door te vragen, ze had geen mentor waar ze haar problemen bij kwijt kon, ouders wist hij niet, maar meestal waren dat ook niet de eerste personen waar je je problemen aan vertelde. Reden om haar problemen aan hem te vertellen was er echter ook niet, maar het was in ieder geval goed om te weten dat er mensen waren die er naar wilden luisteren. 'Wat voor mensen, heb je problemen?' formuleerde hij. Hij wist niet goed wat hij anders moest vragen. Het lag eigenlijk helemaal niet in zijn aard om interesse te tonen in andermans problemen, normaal vond hij het aanstellerij. Maar iets aan Sunset vertelde hem dat ze iemand nodig had, en Aysen kon het niet zomaar negeren.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sunset Eguerre
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 61

Registratiedatum : 17-11-14

Leeftijd : 19

Abstergo Dossier
Age: 17
Love:
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   wo nov 26, 2014 9:45 am



Sunset

They tried to
safe me
But I'm to far gone.
And they call
me crazy so
I played along
Aysen schoot in de lach. Mooi, hij werd tenminste niet boos en vond haar niet brutaal. Dat was tenminste iets. Toch vertrouwde Sunset hem nog niet. Ze hield zich nog afzijdig. Vooral omdat ze richting een gevoelig onderwerp gingen voor haar, en dat voelde ze. 'Ik weet niet hoe het werkt hier, in Parijs, maar ik denk dat het tijd word dat je er een krijgt. Of je moet heel goed zijn?' Sunset trok één wenkbrauw op. "Nee, zonder een mentor word je niet goed. Ik mag niet op missie zonder mentor. Dus hoe zou ik zoveel ervaring op kunnen hebben gedaan dat ik goed zou zijn?" ze sloeg haar ogen neer. Haar oog viel op dezelfde Templar die Aysen ook had gezien, maar Sunset zag dat hij niets deed, dus ging ze daar in mee. Anders had ze nu al een pijl op haar boog gezet, gewoon uit voorzorg. Maar ze deed niets, omdat Aysen dat ook niet deed. 'Wat voor mensen, heb je problemen?' Ze keek met een ruk naar hem op. Dat was een persoonlijke vraag. Waarom? "Ik heb problemen genoeg," glimlachte ze bitter. "Maar, als je het niet erg vind, ga ik dat je niet vertellen." zei ze er voorzichtig achter aan. Sunset keek weer naar de Templar. Maar hij keek niet omhoog, hij keek alleen naar een paar andere mensen - ook Templars en ze lachten met elkaar. Waar zouden ze het over hebben? Zouden ze een missie goed hebben afgerond? "En jij dan, waarom zag jij me uberhaupt. Dat betekend dat je niet op missie bent. Anders heb je je wel redelijk snel laten afleiden."
© Isa

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aysen Shahbaz
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 74

Registratiedatum : 20-11-14

Abstergo Dossier
Age: 27
Love: Hell no
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   wo nov 26, 2014 3:36 pm

'zonder mentor word je niet goed' hoorde hij Sunset zeggen. Ergens zat daar wel wat in, maar sommige mensen hadden ook gewoon heel erg talen, of waren op jonge leeftijd al zo getraind dat ze enkel zichzelf nog hoefde te verbeteren. Maar het was wel waar dat je zonder mentor niet op missie mocht. Waarom had zij dan nog geen mentor toegewezen gekregen? Hij knikte begripvol, moest hij zijn mentorschap aanbieden? 'Je weet het nooit, ik heb in het verleden mensen gezien die veel talent hebben.' Hij was zelf een van de mensen die op jonge leeftijd al erg talentvol was, daarom was hij ook nu al mentor. Aysen zuchtte en keek naar het meisje. 'Mocht je opzoek zijn naar een mentor, ik ben leerlingvrij, maar ik weet niet hoe de toewijzing gaat in Parijs.' sprak hij voorzichtig, misschien was het een rare vraag aangezien ze elkaar pas net ontmoet hadden, maar het was noodzaak voor haar. Zonder mentor kon ze net zo goed bij het bakkersgilde gaan. Zijn blik was ondertussen gericht op de templars onder hen. Ze waren ergens blijkbaar blij om want ze lachten luidruchtig. Hij wist niet waarom en eigenlijk interesseerde het hem ook weinig.
Sunset vertelde hem dat ze problemen genoeg had en hij keek haar droog aan, dat hoorde bij de leeftijd. Ze wilde verder niet kwijt wat er aan de hand was en dat begreep hij. 'Mocht je ooit iemand nodig hebben, ik ben voorlopig niet weg hier.' sprak hij kalm. Ondertussen hield hij de templars in de gaten, ze zouden niet zo snel opvallen, maar de templars hielden er wel van om onschuldige mensen lastig te vallen en ruzie te zoeken. Elke verkeerde beweging zou voor Aysen aansporing zijn om een pijl af te vuren op een van de mannen. 'En jij dan, waarom zag je me uberhaupt. Dat betekend dat je niet op missie bent. Anders heb je je wel redelijk snel laten afleiden.' Aysen kon een kleine grijns niet onderdrukken. 'In deze omgeving valt een meisje op een dak wel op. En ik ben inderdaad niet meer op missie.' hij keek naar het meisje, ze klonk een beetje alsof ze helemaal geen zin had in hem, maar hij negeerde het. Ze was ook ongevraagd gestoord door een onbekende terwijl ze eigenlijk alleen wilde zijn, hij kon haar wel begrijpen.
Voor hij zichzelf kon excuseren voor het ongevraagde bezoek begon een burger te schreeuwen. Aysen keek op en zag een burger armloos weg rennen. De templars moesten lachen en hij wist hoe laat het was. Hij nam zijn kruisboog van zijn rug, deze was al voorzien van een pijl en binnen een seconde was deze afgevuurd op een van de templars, die dood neer viel. 2 anderen keken tevergeefs om zich heen, net toen een van de twee hem gezien had sprong hij met zijn verborgen mes ontbloot bovenop de man en stak deze fataal in zijn nek. Toen hij zich om wilde draaien om de andere templar te grazen te nemen was hij echter uit het zicht verdwenen. Aysen trok zijn zwaard en draaide zich langzaam om, daar zou de templar moeten zijn, maar als deze daar was, was het voor Aysen verhaal en kon hij elk moment een bij in zijn rug krijgen. Was dit dan zijn fatale inschattingsfout geworden?

 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sunset Eguerre
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 61

Registratiedatum : 17-11-14

Leeftijd : 19

Abstergo Dossier
Age: 17
Love:
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   wo nov 26, 2014 6:47 pm



Sunset

They tried to
safe me
But I'm to far gone.
And they call
me crazy so
I played along
'Je weet het nooit, ik heb in het verleden mensen gezien die veel talent hebben.' zei Aysen. Sunset veegde haar haar achter haar oor en keek nog steeds naar de grond. Zij had dat talent niet. Of het had zich nog niet laten zien. 'Mocht je opzoek zijn naar een mentor, ik ben leerlingvrij, maar ik weet niet hoe de toewijzing gaat in Parijs.' zei de man toen. Verbaast keek Sunset hem nu wel aan. Hij... bood zich aan als mentor. Hij kende haar niet. Had haar nog niet zien vechten, zien klimmen, wat dan ook. Hij had nog niet gezien hoe verschrikkelijk ze was. Ze zou hem teleurstellen. Hij zou haar verachten. Dat wilde ze niet! Maar, aan de andere kant, ze had een mentor nodig. Ze wilde beter worden, ze wilde op missie, de Assassins helpen. Ze kon dit niet weigeren. Dat was ook niet echt netjes tegenover een Master. 'Mocht je ooit iemand nodig hebben, ik ben voorlopig niet weg hier.' sprak hij kalm. Sunset zuchtte nu toch wel een beetje geïrriteerd. Ze wilde het er niet over hebben. Klaar. Ze ging er nu dus ook niet meer tegen in. Al snel gaf hij wel antwoord op haar vraag. 'In deze omgeving valt een meisje op een dak wel op. En ik ben inderdaad niet meer op missie.' Ja, voor een Assassin was ze opgevallen. Voor de Templars onder haar niet. Ze hoorden op hetzelfde moment de schreeuw, Sunset had alleen meer tijd nodig om zich te oriënteren, waardoor Aysen allang een pijl had afgeschoten. Een van de Templars viel dood neer, terwijl de andere twee om zich heen keken, maar niets zagen. Aysen sprong naar beneden, met zijn mes uit zijn mouw. Sunset zag niet wat hij deed, maar wist zeker dat hij het mes in de keel van de man had gezet. Ze sprong hem snel achterna toen ze zag dat de andere Templar achter zijn rug stond. Deze was even verbaast, maar trok toen snel zijn zwaard. Sunset had haar boog gespannen, had in haar sprong een pijl gepakt en schoot deze in de been van de man. Ze hing haar boog terug op haar rug en ontblootte haar verborgen mes. Ze gebruikte de verwarring en pijn van de man om het zwaard bij hem vandaan te schoppen, zijn armen te pakken en met haar andere hand het mes voor zijn keel te houden. Er was verder geen Templar te bekennen. Ze keek Aysen aan, met een vragende blik. Ze wist niet of hij hem nog wilde ondervragen, en zo niet, dan was dit snel gedaan.
© Isa

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aysen Shahbaz
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 74

Registratiedatum : 20-11-14

Abstergo Dossier
Age: 27
Love: Hell no
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   wo nov 26, 2014 7:24 pm

Voor hij er erg in had hoorde hij een pijl vlak langs hem heen vliegen en er volgde een kreet, toen hij goed en wel omgedraaid was zag hij een pijl door de been van de man steken en had Sunset de man overmachtigd. Deze stond nu met een mes tegen zijn keel. Een vieze grijns verscheen op het gezicht van Aysen, terwijl de man bang uit zijn ogen keek. Blijkbaar nog niet zo lang een templar, maar als Aysen nu geen hulp had gekregen van Sunset had de nieuwe templar niet getwijfeld een einde te maken aan het leven van Aysen. Hij keek naar Sunset, die vragend naar hem keek. Hij begreep niet waarom, durfde ze de templar niet te vermoorden? Misschien was dit de eerste keer dat ze die keuze moest maken, en Aysen liep rustig naar de templar die nog even bang naar hem keek. Aysen deed zijn zwaard terug waar het hoorde. 'Waar zijn je vriendjes nu he?' Zei hij dreigend, en haalde zijn mes weer tevoorschijn. Als iemand Aysen probeerde te vermoorden werd hij link en zag hij vaak geen grenzen meer. Nu probeerde hij de man nog banger te maken door langzaam een snee te maken in zijn keel, maar geen fatale wond. 'Doe je vrienden daar boven de groeten,' vervolgde hij terwijl hij nu ook een wond aanbracht in de wang van de man, waarna hij hem recht in de ogen keek en zijn leven beëindigde.
Dankbaar keek hij nu naar Sunset, zij had zijn leven gered, daarmee bewezen dat ze wel degelijk talent had en dat maakte voor hem dat hij maar al te graag als leerling wilde. 'Dankjewel, Sunset, je hebt mijn leven gered.' meestal was het andersom, redde de master het leven van de leerling. Hij keek naar de menigte die zich om hen heen verzameld had. Dit verhaal zou voorlopig wel de ronde gaan, dat was ook precies wat Aysen wilde. Angst zaaien, zorgen dat mensen hem niet uit zijn tent zouden lokken. In Syrië had hij de status van meedogenloos en durfden maar weinig mensen hem tegen te spreken, enkel de gene die dicht bij hem stonden. Hier in Parijs wilde hij dezelfde status krijgen. Hij wierp dan ook een boze blik naar de menigte die daardoor vertrok. Vervolgens richtte hij zich weer tot Sunset. 'Sorry dat ik je de man niet liet vermoorden.' Zei hij enkel over wat hij zojuist voor haar neus had uitgevoerd. Misschien had ze het niet fijn gevonden dat hij het voor haar had gedaan, maar ze was nog jong, had Aysen gedacht. Als Sunset zijn leerlinge zou worden, zou ze nog genoeg templars vermoorden.
Aysen keek naar de dode templars voor hen en zag dat een van hen een perkament rol bij zich had gedragen. Hij raapte het op en las wat er op stond. Een boodschap aan een informant, de informant zou bezoek krijgen van Damian. Dat kon wel eens het missende puzzelstukje zijn, dacht Aysen. Hij keek naar Sunset. Hij kon best een hulpje gebruiken had hij geleerd uit de vorige missie, maar was het wel verstandig om haar mee te nemen? Zwijgend stopte hij het perkament in zijn zak.  
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sunset Eguerre
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 61

Registratiedatum : 17-11-14

Leeftijd : 19

Abstergo Dossier
Age: 17
Love:
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   vr nov 28, 2014 12:46 pm



Sunset

They tried to
safe me
But I'm to far gone.
And they call
me crazy so
I played along
"Waar zijn je vriendjes nu he?" Aysen had zijn zwaard weer terug gedaan en had zijn mes opnieuw tevoorschijn gehaald. Sunset voelde de man nerveus bewegen, maar met een trap in zijn knieholtes dwong ze de man op zijn knieën, terwijl ze hem nog steeds vast hield. Aysen maakte een snee in de keel van de man, maar het was nog geen fatale wond. [i]"Doe je vrienden daar boven de groeten." zei hij, waarna hij het leven van de man beëindigde en Sunset de man aan de kant duwde. Het was wel duidelijk dat Aysen haar vragende blik niet had begrepen. Haar schuld, had ze haar mond maar open moeten trekken. Stom kind. "Dankjewel, Sunset, je hebt mijn leven gered." Sunset knikte alleen, toen de menigte om hen heen begon te fluisteren. Aysen wierp een blik naar de mensen, die langzaam wegliepen. Dit verhaal zou in de rondte gaan in Parijs. En Sunset wist niet of ze daar blij mee moest zijn. "Sorry dat ik je die man niet liet vermoorden." Sunset keek hem aan. "Ik wist niet of je hem nog wilde ondervragen." zei ze, als uitleg dat ze niets had gedaan. Aysen liep naar een van de dode Templars en pakte iets uit de zak van zijn jas. Een document. Sunset wist dat ze niet mocht kijken als ze daar geen toestemming voor kreeg, maar ze wilde weten wat erin stond. Aysen keek even op, naar haar, en stopte het papier toen zwijgend in zijn zakken. Sunset keek van het papier naar Aysen. Waarom had hij haar zo aangekeken? "Wat - wat staat er in?" vroeg ze met een onzekere stem.
© Isa

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aysen Shahbaz
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 74

Registratiedatum : 20-11-14

Abstergo Dossier
Age: 27
Love: Hell no
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   vr nov 28, 2014 3:16 pm

De meeste burgers hadden inmiddels hun weg vervolgd of waren terug gegaan naar hun huizen, enkelen bleven van een afstandje echter toch even kijken, hoewel er niet veel meer te zien was. Aysen keek Sunset recht in haar ogen aan toen zij vroeg wat er in het stuk perkament had gestaan wat hij zojuist opgeborgen had. 'Het is een locatie van een informant van de templars.' sprak hij kalm. Hij moest goed nadenken voor hij dit zou doen. Als Aysen haar mee zou nemen bracht hij haar in groot gevaar. Aan de andere kant was iemand op de uitkijk altijd wel handig. Hij keek even om zich heen en toen weer naar Sunset. 'Als je mee wil kan dat, de informant heeft mogelijk hele belangrijke informatie over wapens die de templars willen gaan kopen,' hij overhandigde het stuk perkament, hij kende de stad niet bedacht hij zich. Sunset mogelijk wel. Hij kon nu dus niet zonder haar. 'Maar je moet je goed beseffen dat het een gevaarlijke missie is, templars laten een informant niet onbeschermd, je moet echt goed naar me luisteren. Anders kan je ons beide de dood in helpen.' sprak hij strenger dan hij het bedoelde. Maar hij wilde het wel gezegd hebben, aangezien het voor hem een groot risico was om haar mee te nemen, maar voor haar ook want zij wist of ze hier klaar voor was, dat kon ze alleen zelf beslissen. Wat ze ook wilde, ze moest het snel beslissen, want informanten wachtte niet eeuwig.

- Beetje inspiloos, sorry -
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sunset Eguerre
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 61

Registratiedatum : 17-11-14

Leeftijd : 19

Abstergo Dossier
Age: 17
Love:
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   za nov 29, 2014 3:13 pm



Sunset

They tried to
safe me
But I'm to far gone.
And they call
me crazy so
I played along
'Het is een locatie van een informant van de templars.' antwoordde Aysen. Sunset ontspande weer wat. Ze was bang geweest dat zij iets verkeerds had gedaan, maar dat was dus niet zo. Gelukkig. 'Als je mee wil kan dat, de informant heeft mogelijk hele belangrijke informatie over wapens die de templars willen gaan kopen,' zei hij nadat hij even om zich heen had gekeken, en hij gaf haar het perkament. Verbaast keek ze hem even aan. Hij wilde haar met zich mee. Ze opende het perkament en las de locatie. Het was niet ver hier vandaan. Ze richtte haar blik even op de straat, zoekende naar een naam bordje. Gevonden. Nee, het was een paar straten hier vandaan. 'Maar je moet je goed beseffen dat het een gevaarlijke missie is, templars laten een informant niet onbeschermd, je moet echt goed naar me luisteren. Anders kan je ons beide de dood in helpen.' Sunset beet op haar lip en gaf het perkament terug. "Ik weet het niet... Ik ben nog nooit op missie geweest. De kans dat ik het verkloot is groter dan de kans dat ik het goed doe. Ik zal je laten zien waar je moet zijn maar..." Nee, ze kon zich dan niet weer omkeren en gewoon weggaan terwijl ze zag dat hij zich in het gevecht stortte. En ze besefde zich dat ze niet veel tijd had om na te denken. "Ik ga mee. Let's go." sprak ze toen, Aysen recht in zijn ogen aankijkend. Ze trok de kap over haar hoofd, controleerde of haar wapens op hun plek hingen en begon toen naar het noorden te rennen, sprong tegen een muur op en wist zichzelf zo op het dak te hijsen. Moeiteloos rende ze verder, van het ene dak op het andere springend. Na niet zo heel lang kwamen ze aan bij het gebied waar ze het gebouw in kwestie al zag. Hier waren ook meer Templars. Ze zakte door haar knieën en verschool zich achter een hoger dak. Ze draaide zich half om naar Aysen. "Het grote beige gebouw daar. Dat hoge. Daar moeten we zijn. Het is om een binnenplaats gebouwd, dus misschien is dat een makkelijke ingang. Maar ik weet zeker dat het daar wemelt van de Templars..."
© Isa

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aysen Shahbaz
avatar
Assassin
Assassin




Aantal berichten : 74

Registratiedatum : 20-11-14

Abstergo Dossier
Age: 27
Love: Hell no
Uitrusting:

BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   za nov 29, 2014 4:03 pm

Voordat hij het door had was Sunset al vertrokken. Hij grinnikte en kwam haar zo snel als hij kon achterna. Ze had getwijfeld, ze was onzeker. Aysen begreep dat en zou er tijdens deze missie ook rekening mee houden. Hij vond het al dapper van haar dat ze besloot om mee te gaan. Omdat Sunset al een voorsprong had was hij haar heel eventjes kwijt, maar al gauw dook ze zo'n 60 meter voor hem op. Ze was in ieder geval snel, dacht hij. Toen hij zich naast Sunset neer hurkte begon zij meteen te spreken. "Het grote beige gebouw daar. Dat hoge. Daar moeten we zijn. Het is om een binnenplaats gebouwd, dus misschien is dat een makkelijke ingang. Maar ik weet zeker dat het daar wemelt van de Templars..." Hij knikte enkel en keek eens naar het gebouw. Niet alleen op de grond bevonden zich templars, op het dak telde hij ook zo'n 3 à 4 schutters. Die konden nog wel eens voor problemen zorgen, want hoewel je de templars op de grond kon uitschakelen of ontwijken, zagen de sluipschutters bijna alles, zij konden dan hun collega's inlichten en voor je het wist werd het een regen van kogels. Dat het op de binnenplaats zou stikken van de templars was een gegeven. Aysen bedacht een plannetje, keek nog eens goed en zag dat er een raam openstond aan de westzijde van het gebouw. Ze zouden alleen wel 2 schutters uit moeten schakelen, die zouden hen sowieso spotten anders. Hij keek nu serieus naar Sunset. 'Zie je dat raam op de westzijde? Het staat open en we kunnen daar door heen naar binnen. We moeten alleen de 2 schutters er boven uitschakelen.' zei hij alsof het alledaags werk was, dat was het ook eigenlijk.
Aysen keek of er verder nog tamplars liepen en zag er net 2 de hoek om komen. Zij liepen telkens een ronde, en het duurde ongeveer 45 seconden voordat zij de zijde van het gebouw weer verlaten had, telde hij. 'Die 2 wachters die telkens een ronde lopen doen 45 seconde over elke zijde, we hebben dus ongeveer 2 minuten om de wachters uit te schakelen en het raam binnen te klimmen.' instrueerde hij. Serieus keek hij nu naar Sunset. Hij had alle vertrouwen in haar, ondanks het feit dat dit haar eerste missie was. 'Luister Sunset, dit mag dan je eerste missie zijn, je kunt het.' en hij legde zijn hand op haar schouder. 'Waar we straks ook belanden in dat gebouw, zorg dat je altijd een vluchtweg weet.' Zei hij. Het lag niet in de aard van de assassins om te vluchten, maar dit vertelde hij al zijn leerlingen. Er konden beter masters sneuvelen dan leerlingen, want zij waren de toekomst. Hij keek even over het dak waar zij achter schuilden heen en toen weer naar Sunset. Hij gaf haar zijn pistool, een met een veel langere loop dan normaal. 'Deze kan nog wel eens van pas komen deze missie. Er zijn een boel lange gangen daar binnen. Deze komt van pas van grote afstand.' sprak hij rustig. Hij deed zijn kap over zijn hoofd als teken dat ze over kwamen tot actie. Hij draaide zich nog om naar Sunset. 'Blijf achter me, mocht er iets onverwachts gebeuren, roep dan niet help, kijk uit of pas op, maar zeg 'scorpio'' Zei hij nog. Meeste leerlingen vonden dit maar raar, maar hij gebruikte dit woord altijd. Als tegenstanders een hulpkreet hoorde stond je al 1-0 achter, dan wisten ze dat je in de nesten zat, een code woord onthulde dit echter niet.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Till it goes bad [Aysen]   

Terug naar boven Go down
 

Till it goes bad [Aysen]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Paris, France :: Streets of Paris-